به دنبال اين درخواست‌ها و كسالت آيت الله العظمى حاج شيخ على محمّد نجفى بروجردى ؛ بر اثر بيمارى معده در سال 1375 ه ق ايشان نجف اشرف را براى هميشه ترك گفته و به بروجرد آمدند . بعد از ورود ايشان به بروجرد مرحوم آيت الله العظمى بروجردى ؛ به آقاى حاج كاظم روغنى ؛ پيغام دادند كه منزل شخصى خودشان را در اختيار ايشان بگذارند و از ايشان بخواهند كه به آنجا منتقل شوند و ايشان هم قبول كردند . اين عالم ربانى در آن وقت كه اوايل تابستان نيز بود شبها در منزل خود اقامه نماز جماعت داشتند . بعد هم بنا بر اصرار مكرر در مكرر مرحوم آيت الله العظمى حاج آقا حسين بروجردى ؛ به صورت كتبى و شفاهى ايشان ابتدا به مدت يك سال و سپس براى هميشه در آنجا ماندگار شدند . بعد از ماندگارى در بروجرد رياست و اداره مدرسه علميه نوربخش امام صادق - بروجرد را هم بر عهده گرفتند ، و در آنجا نيز به تدريس پرداختند . صاحب كتاب « آيت الحق » مىنويسد : ( مسافرت‌هاى او به بروجرد تكرار شد و آنجا با آيت الله العظمى سيد حسين بروجردى ؛ ملاقات كرد . نقل شده است كه آيت الله بروجردى ؛ با شناختى كه از ايشان داشتند از ملاقات او بسيار شگفت‌زده شدند و زمانى كه مىخواستند براى تصدى مرجعيت عامه به قم سفر كنند ، غير از حاج شيخ على محمّد بروجردى ؛ كسى را نيافتند كه بتوان در تنظيم و اداره حوزه و محافظت آن به او اعتماد كنند . از اين جهت بود كه حاج شيخ ؛ در بروجرد ساكن شد و تا ايام آخر حياتش به اداره شئون آنجا پرداخت ، و آيت الله العظمى بروجردى ؛ امكانات لازم را در اختيار او قرار داد . « 1 » آن مرحوم با وجود اشتغال به تدريس در سطوح عالى ، تنظيم حوزه و توجه به افراد طلبه و شب بيدارى براى رسيدگى به امور تحصيلى و معيشتى و مسكن آنها را نيز بر عهده داشت ، به طورى كه هر طلبه‌اى را در مجموعه حوزه خود نمىپذيرفت ، مگر با شرايط معين ، از قبيل اتمام تحصيلات دبيرستانى و گواهى افراد معتمد بر حسن رفتار و التزام به وظايف شرعى و تعهد كتبى مبنى بر انجام تعهدات خود در حوزه ، مانند حضور در مجالس درس و بحث به طور منظم .

--> ( 1 ) - آيت الحق ، سيد محمّد حسن قاضى ؛ ، ترجمه سيد محمّد على قاضى نيا ؛ ، نشر انتشارات حكمت ، چاپ اوّل ، سال 1383 ه ش ، تهران ، ج 1 ، ص 383 و 344 .